R@lf’s Weblog

De datum is binnen. Donderdag 18 februari is het zover, dan moet ons kleine mannetje zich ’s ochtends nuchter in het ziekenhuis melden. Kan er nu al tegenop zien, maar ben blij dat ie toch nog redelijk snel geholpen kan worden. Alleen de uitspraak van de arts op het consultatiebureau zit me dwars. Toen wij haar vertelden dat Binq in het ziekenhuis te Emmen geholpen zou gaan worden, was haar opmerking: “zo zo, dat is lef hebben”. Zij heeft het blijkbaar niet zo op de artsen in Emmen.

Linda is deze week weer begonnen met werken, dus gisteren was mijn allereerste échte papadag! Iedereen had me van te voren gewaarschuwd, het zou volgens velen een hele zware en heftige dag gaan worden.

Achteraf kan ik zeggen dat dit klinkklare onzin is. Helemaal niet heftig of zwaar, maar juist ontzettend leuk. ‘t Valt reuze mee met de drukte. Natuurlijk zijn er (vele) momenten dat eigenlijk alles tegelijk moet gebeuren, maar als je van jezelf weet dat je dat niet kan, dan maak je je daar ook niet meer druk om. Nee hoor, ik kijk nu alweer uit naar de volgende papadag!

Het was een hele gezellige dag. Samen ontbijten, spelen, fruit eten, spelen, drinken, kleien, opruimen, lunchen, rommel maken, was opvouwen, dweilen, opruimen, consultatiebureau bezoeken, drinken, dweilen, drinken, dweilen, eten koken, enz.

Vooral het fruit eten ’s ochtends was erg grappig. We hadden wat mandarijnen, druiven en een banaan gepakt. Ik maakte ze schoon en gooide ze op Coen’s bord. Hij zat heerlijk te smikkelen. Tot hij ineens zijn druif liet zien aan iemand die buiten voor het raam stond. Daar stond echter niemand. Ik dacht: huh?! Zal wel aan mij liggen. Nog geen minuut later laat ie weer zijn druif aan die “persoon” zien. Ik naar buiten om te kijken, je begint toch te twijfelen, maar ook buiten zie ik niemand staan. “Nee hè” dacht ik, mijn zoon ziet spoken en ik niet. Heb ik weer. En ja hoor, elke druif laat ie zien aan onze “bezoeker” en ook de mandarijntjes worden geshowd. Ik pak het volgende partje mandarijn en begin hem schoon te maken. Ik houd hem omhoog voor het raam om te kijken of er een pitje in zat en toen viel het kwartje.

Post van het ziekenhuis. Twee brieven voor de ouders van Binq. Hmmmm. Ben benieuwd. Ik maak de eerste brief open en zie dat het een herinnering is voor ons bezoek aan de anesthesist. Vervolgens maak ik brief 2 open, deze is op precies dezelfde dag verzonden en gemaakt. “Uw afspraak kan niet doorgaan” blabla met een voorstel van een nieuw tijdstip (een half uurtje eerder). Dit kan toch niet waar zijn?! Dit is toch iets wat je kunt controleren in het proces? Daarom moeten wij dus weer administratiekosten betalen.

Stel nou dat dit per dag 10 keer fout gaat (en het gaat vast vaker fout) en je rekent als kosten alleen maar de postzegel van 44 eurocent (ook dit is natuurlijk meer, kosten papier en inkt enz.). Dan kom je per jaar op een bedrag van € 1606. Sneu geld toch.

2 brieven verzonden op exact dezelfde dag

Coen’s broertje is geboren en we noemen hem Binq. Afgelopen nacht om half 4, of eigenlijk om 3:31 uur. Aangezien hij in het vruchtwater had gepoept moet ie helaas samen met Linda nog een nachtje ter observatie in het ziekenhuis blijven. We verwachten dat moeder en zoon morgen weer naar huis toe mogen en ook dan komt onze Coen weer thuis. Later meer. De vermoeidheid slaat toe en ik mis de rest enorm.

Slechts één foto tot nu toe..

Binq

Vanmiddag was het weer tijd voor de, inmiddels wekelijkse, controle bij de verloskundige. Aangezien Linda sinds maandag een stuk minder beweging voelde waren we toch wel een beetje ongerust en zodoende besloot de verloskundige dat we maar een hartfilmpje moesten laten maken.

Read the rest of this entry