Het lijkt wel een vrijdag ritueel te worden. Vandaag bleek ik alweer een lekke band te hebben! Nou dat wordt weer plakken morgen. En dat is, met zo’n klein vouwfietswiel geen makkie kan ik je vertellen. 
Gelukkig hebben we er, als ‘t goed is, mooi weer bij! 
Vanmorgen was ik op m’n werk bezig om een laptop in te richten toen ik ineens telefoon kreeg. Het was onze lieve oma. Zij past drie dagen in de week op onze kleine Coen en zo ook vandaag. Ik dacht nog toen ik zag dat ‘t oma was, die wil vast afspreken hoe laat ze hem ‘s middags thuis kan brengen (mama kan hem vandaag namelijk niet ophalen), maar nee er was iets anders. Er was iets met Coen, wat anders als normaal. Op dat moment schrok ik me rot. Dat horen vaders ook te doen natuurlijk, maar deze vader kan dat extra goed. Ik weet niet wat dat is.. het is toch je zoon hè!
Vroeger ging ik elke (nou ja, bijna elke) zondag naar de bioscoop. Tegenwoordig is de frequentie iets lager. De laatste keer dat Linda en ik naar de bioscoop waren geweest was namelijk lang geleden, zo’n dikke zes maanden denk ik. En over dik gesproken, Linda was toen inderdaad echt dik (hoog zwanger). Nu, Coen vijf maanden oud, was het tijd om weer eens naar de bioscoop te gaan. ‘t Had wel iets, een beetje spannend zelfs. Net alsof we voor ‘t eerst samen naar de bios gingen. Zo voelde het althans.
