Vanmorgen was ik op m’n werk bezig om een laptop in te richten toen ik ineens telefoon kreeg. Het was onze lieve oma. Zij past drie dagen in de week op onze kleine Coen en zo ook vandaag. Ik dacht nog toen ik zag dat ‘t oma was, die wil vast afspreken hoe laat ze hem ‘s middags thuis kan brengen (mama kan hem vandaag namelijk niet ophalen), maar nee er was iets anders. Er was iets met Coen, wat anders als normaal. Op dat moment schrok ik me rot. Dat horen vaders ook te doen natuurlijk, maar deze vader kan dat extra goed. Ik weet niet wat dat is.. het is toch je zoon hè!

Hij bleek een rode plek te hebben op zijn knie. Of wij dat misschien ook hadden gezien? Maar nee, dat hadden wij niet gezien vanmorgen. “Is de plek groot dan?”, vroeg ik. Toch bijna 2 cm schatte oma en er zaten ook witte puntjes op. Tja, wat doe je dan?! Wij wisten het ook niet zo goed en besloten om het nog maar even aan te zien. “Ik zal het wel in de gaten houden”, zei oma. (Op dit soort momenten baal ik dus enorm dat ik geen auto heb, dat er geen treinverbinding ligt tussen oma en mij en dat het te ver fietsen is op een vouwfiets.)

Goh wat kun je je dan ineens druk maken om zo’n plekje zeg. Waarschijnlijk is het gewoon een warmte plek van de kruik, dacht ik nog. Het is op ‘t platte land namelijk wat kouder en zodoende krijgt onze kleine elke ochtend een heerlijk warme kruik. Maar ja, zou het daar wel van kunnen komen.. dan zou hij daar eigenlijk vaker last van moeten hebben.. of zou het misschien toch wat anders zijn?!

Uiteindelijk, ik wilde toch echt een status update, pakte ik rond een uur of twee de telefoon om oma te bellen. “Niks aan de hand hoor” zei oma, ‘t plekje was helemaal weg getrokken. ‘t Was toch gewoon een warmte plekje. Wat een opluchting!