Lieve Coen,

Wat gaat het hard zeg! En nee, dan bedoel ik niet de snelheid waarmee jij en je loopwagen door de kamer schiet maar dan doel ik meer op je leeftijd en het tempo waarin jij ouder wordt. De tijd vliegt voorbij. Afgelopen zaterdag vierden we alweer je eerste verjaardag en dat terwijl ik steeds het gevoel heb dat je nog maar net bent geboren. Mijn gevoel is dus behoorlijk in de war, maar daar kun jij ook niets aan doen.

Wat een gezellige verjaardag was het hè! Toen je oom ’s ochtends als eerste binnenkwam lag jij nog lekker te slapen. Tja, jij was jarig dus mocht je uitslapen. Toch had je al vrij snel in de smiezen dat er beneden iets te doen was. Toen je vervolgens met mama beneden kwam was het inmiddels al gezellig druk. En niet al teveel later kwam de rest, allemaal tegelijk. Gelukkig was het mooi weer, want anders hadden papa en mama niet genoeg zitplaatsen gehad.

Papa was nog even bang dat je het net op je eigen verjaardag niet zo lang zou kunnen volhouden, maar nee hoor.. ’t ging hartstikke goed! Genoeg energie en je trok je niets aan van de hoeveelheid mensen en kado’s. ’s Middags zat je zelfs met 3 “grote” jongens in de zandbak te spelen en je vond ’t helemaal prima. Je vader zou gillend gek zijn geworden van die drukte kan ik je vertellen.

Op je verjaardag kon je nog niet lopen, ja 5 of 6 stapjes maar dat was dan echt wel je max. Grappig genoeg zette je het vanochtend ineens op een lopen. Hop 15 stappen achter elkaar, alsof het niets wa. Denk dat we de loopwagen binnenkort weg kunnen zetten of niet? Dat wordt nog leuk straks, want dan kun je ineens speelgoed meenemen in je handen. Iets wat je met de loopwagen steeds niet kon.

Papa en mama gaan nu alvast oefenen met zoeken, want waarschijnlijk ga je straks nog meer verstoppen op nog meer verschillende plaatsen. Leuk! Je doet het super hoor Coen, ga vooral zo door! Volgend jaar mag je 2 kaarsjes uitblazen.

Dikke kus van papa