Coen’s broertje (vervolg 3)
Vanmiddag was het weer tijd voor de, inmiddels wekelijkse, controle bij de verloskundige. Aangezien Linda sinds maandag een stuk minder beweging voelde waren we toch wel een beetje ongerust en zodoende besloot de verloskundige dat we maar een hartfilmpje moesten laten maken.
Nog bijna voordat we ermee in hadden kunnen stemmen liepen we al richting één van de verloskamers. Het werd verloskamer 4, de verloskamer waar Coen is geboren. Grappig. Leuk om weer terug te zien. Linda bleek het destijds allemaal maar half mee te hebben gekregen want ze herkende bijna niks. Ze wist niet eens waar de koffieautomaat stond. 
Nou kom maar op met die camera dacht ik. Ik had natuurlijk geen idee hoe ze tegenwoordig een hartfilmpje maken, laat staan hoe dat vroeger ging. Maar nee, er kwam geen camera aan te pas. Alle meetapparaten die destijds bij de geboorte van Coen aangesloten werden, kwamen ook nu tevoorschijn en we konden dus een halfuur lang naar het hartje van die kleine gaan zitten luisteren. Het halfuur werd drie kwartier en uiteindelijk ruim een uur.
Vervolgens moesten we meelopen naar weer een andere kamer waar voor de zekerheid nog weer even middels een echografie bekeken werd hoeveel vruchtwater er nog aanwezig was in de baarmoeder. Coen vond vooral de piepjes erg interessant. Dat z’n broertje op televisie was kon hem niet zo boeien.
Toen kwam de mededeling dat toch echt alles in orde was. Er was geen rede voor onrust. Tot slot werd het hele verhaal nog even kort gesloten met de gynaecoloog en werd er besloten dat Linda gewoon volgende week weer voor controle mag komen.
We wachten dus gewoon weer af..
