R@lf's Weblog

Gisteren was het dan zover, de dag van de operatie was aangebroken. Om 06:00 uur ging de wekker en toen ik klaar was met douchen lag Binq vrolijk te lachen in zijn bedje. Hij had geen idee wat hem te wachten stond denk ik. En toch, misschien heeft ie het ook wel aan zijn ouders gemerkt. We zullen het nooit weten.

Om 07:15 uur waren we in het ziekenhuis en vijf minuten later zaten we in de wachtkamer van het opname bureau. Het personeel was er nog niet dus we hadden nog even tijd om te knuffelen met ons mannetje. Op de één of andere manier heb je daar ineens behoefte aan.

Om half 8 kwam de dame van het opname bureau binnen en werden we doorgestuurd naar de kinderafdeling waar we opgewacht zouden worden. Na even zoeken op de kinderafdeling, vond ik iemand die ons verder kon helpen. Ze liet ons zien waar Binq kwam te liggen als ie wakker was geworden in de uitslaapkamer en ze nam een aantal vragen met ons door. Toen werd ie nog even getemperatuurd en kreeg ie vervolgens zijn operatie outfit aan.

“Nou, dan kunnen we naar de operatie kamer”, zei de zuster. Het moment was daar. We gingen met z’n vieren in de lift en liepen daarna richting operatie kamer. Daar mocht ik mijn bink nog even sterkte toewensen en een kus geven en toen liepen Linda met Binq en de zuster uit zicht. Helaas mocht slechts één van de ouders mee.

Daar sta je dan. Hoe lang zou dit gaan duren? Linda mocht erbij blijven totdat Binq onder narcose was, maar hoe lang duurt dat normaal? En zou er nog meer moeten gebeuren? Ik wist het niet.

Een klein kwartier later kwam Linda weer tevoorschijn, het was gelukt. Het viel reuze mee vertelde ze, hij had niet met zijn ogen liggen draaien of tegengestribbeld. Hij was heel rustig in slaap gevallen.

Vervolgens namen we de lift naar boven en gingen we naar de wachtkamer. We hadden van de zuster een pieper gekregen waarmee we opgepiept zouden worden zodra ze klaar waren met de operatie. Eén van ons mocht dan weer naar hem toe zodat er in ieder geval één van zijn ouders bij hem zou zijn als ie wakker werd.

Ik haat wachten en helemaal in het ziekenhuis. Je probeert wat te lezen, maar uiteindelijk lees je toch niets. Althans, ik niet. Na zo’n 40 minuten kwam de zuster de wachtkamer inlopen. “Ik kreeg net een telefoontje van de anesthesist” zei ze. Wij schoten direct in de stress. Wat zou er aan de hand zijn? “Niks ernstigs hoor” zei de zuster, “maar ze hebben wat problemen gehad met het aanleggen van het infuus en zijn pas net begonnen met de operatie”. Okay, ze hebben dus zo’n 40 minuten lang geprobeerd om een infuus aan te leggen. Hè bah. De zuster vervolgde haar verhaal door ons mede te delen dat Binq nu ook meer last van de narcose zou kunnen krijgen, hij zou nu namelijk twee keer zo lang onder narcose blijven als gepland.

Net op het moment dat we dachten dat de operatie elk moment voorbij kon zijn, konden we dus ineens weer opnieuw beginnen met aftellen. We namen nog een bakkie koffie en kop thee en gingen weer verder met wachten.

Om 10:10 uur (Binq was inmiddels 2 uur onder narcose) kwam de zuster weer even bij ons kijken. “Nog niks gehoord?” zei ze. “Nee” zeiden we, “is de pieper misschien kapot?”. Vijf minuten later kwam de zuster weer bij ons om te vertellen dat één van ons naar hem toe mocht (waarom we überhaupt een pieper hebben gekregen is mij nog steeds onduidelijk). En nog geen half uur later, het was zo rond kwart voor elf, waren Linda en Binq weer boven op de kinderafdeling. Nog helemaal duf keek ie om zich heen. Hij was wel wakker maar tegelijkertijd ook weer niet.

Toen ik hem in mijn armen nam zag ik ineens het gevolg van alle pogingen om een infuus aan te leggen. Hij was overal geprikt. Zijn handen, voeten, armen, zijn hoofd, hij was overal geprikt. Op een heel aantal plaatsen begon het ook al “mooi” blauw te worden. Het infuus zat nu aan de linkerkant van zijn hoofd, net achter zijn oor. Niet de meest optimale plek bij Binq, want rustig liggen kan ie niet zo goed normaal.

De operatie had dus bijna anderhalf uur geduurd. Dit kwam vooral omdat ze er tijdens de operatie achter kwamen dat het een hele ruime breuk was. Hierdoor waren ze ook genoodzaakt om zijn zaadbal vast te naaien aan zijn balzak, wat dus weer als gevolg had dat ie nog een extra snee kreeg en nog een paar extra hechtingen.

Rond half twaalf begon ie te mopperen, het was tijd voor de fles. Niet zo gek natuurlijk, want de laatste keer dat ie had gedronken was inmiddels al bijna 12 uur geleden. “Doe eerst maar een halve fles” zei de zuster, “want het kan nogal zwaar vallen na de narcose”. De fles was leeg in no-time, hij had echt dorst. Het leek goed te gaan en hij hield alles binnen, dus mochten we de andere helft van de fles ook wel geven. Gelukkig, want Binq lag inmiddels behoorlijk te protesteren. Nadat ie de fles leeg had en een boertje had gelaten, viel ie weer in slaap. De operatie had hem blijkbaar heel wat energie gekost.

Wij hoopten dat ie snel zou plassen, want een natte luier was één van de voorwaarden om vandaag nog naar huis te mogen. De andere voorwaarde was dat ie goed wakker moest zijn.

Nog geen drie uur later werd Binq weer wakker en zette het gelijk op een brullen. Dit brullen kwam waarschijnlijk grotendeels van de pijn, zijn infuus was namelijk losgeschoten en op de plek waar het infuus nog half in zijn hoofd zat stroomde nu bloed. De zuster was gelukkig snel ter plekke om het infuus te verwijderen. Toen ging het pijn-huiltje over in een honger-huiltje. Blijkbaar was het drinken hem goed bevallen en had ie weer trek gekregen. Eerst maar even verschonen en nog een zetpil geven.

Tijdens het verschonen schrokken we ons rot, het was net alsof de liesbreuk weer terug was alleen nu twee keer zo groot. Het was waarschijnlijk een bloeduitstorting vertelde de zuster. De kans was nu aanwezig dat Binq toch nog een nachtje in het ziekenhuis zou moeten blijven, maar de zuster ging dit met de chirurg overleggen. “Hij komt om 17:00 uur even controleren en dan horen jullie of Binq nog een nachtje moet blijven ja/nee” zei de zuster. Hè bah. Binq had merkbaar last van deze bloeduitstorting. We waren dan ook erg blij toen de Paracetamol begon te werken en hij weer rustig in slaap viel. De chirurg had ons tijdens de controles (weken geleden) al eens gewaarschuwd dat dit kon gebeuren, maar als het dan zover is dan schrik (en baal) je toch.

Rond 17:30 uur (nee, de chirurg was nog niet geweest) werd Binq weer wakker. En nu was hij echt wakker! De glimlach was terug! Bij papa en mama ook.

Tijdens het verschonen bleek de bloeduitstorting al te zijn afgenomen, gelukkig. Nog maar een zetpil erin en daarna de fles. De één onderkant en de ander bovenkant natuurlijk. Na de fles viel ie weer heerlijk in slaap totdat we hem wakker moesten maken voor de chirurg om half zeven.

De chirurg vertelde nog even precies hoe de operatie was verlopen. Ook dat ze op het punt hadden gestaan om alles af te blazen, omdat het niet wou lukken met het infuus. Tevens vertelde hij dat het inderdaad een hele ruime liesbreuk was geweest en dat ie het wel enigszins heeft kunnen dichten maar anders als gewoonlijk. Zo’n groot gaat kun je namelijk niet zomaar met hechtingen dichtnaaien, dit moet met beleid. Dat was dan ook de reden waarom zijn balletje voor de zekerheid is vastgezet.

Tot slot vertelde de chirurg dat ie geen reden had om ons langer in het ziekenhuis te houden. We pakten onze spullen, betaalden de parkeerkaart (ruim 11 uur) en gingen zo snel mogelijk naar huis.

We zijn trots op onze dappere Binq! De medewerkers van de operatie kamer trouwens ook, we hebben zijn diploma thuis opgehangen.