R@lf's Weblog

Afgelopen zaterdag had ik de dag waarop ik verjaar reeds gevierd. Iedereen bedankt voor de kaartjes, smsjes en krabbels en dergelijke.  ’t Was een hele gezellige dag. Binq heeft van deze dag weinig meegekregen, hij heeft bijna de hele dag liggen slapen. Je kunt duidelijk merken dat zo’n narcose invloed heeft op zijn klein lichaampje. Ook afgelopen zondag was ie nog erg rustig en sliep ie bijna de hele dag.

Zondagmiddag, toen Linda en Coen naar een andere verjaardag waren, spuugde hij ineens de hele fles melk retour. Coen heeft destijds ook zo’n periode gehad, dus echt gek stonden we hier niet van te kijken. Binq had dit tegenwoordig ook zo af en toe. De fles die hij een paar uur later kreeg, bleef wel gewoon weer netjes binnen. Om 22:00 uur kreeg hij de laatste fles op zondag.

Gisterochtend, op mijn verjaardag dus, sliep meneertje lang door. Zo lang dat Linda uiteindelijk besloot om hem toch maar wakker te maken om 09:00 uur. Hij had per slot van rekening toen al 11 uur geen drinken gehad en dat was toch wel wat aan de lange kant. Toen Binq wakker was begon ie ineens gal te spugen. Dat was nieuw. En later nog een keer. Toen besloot Linda om mij te bellen. Ook ik wist niet zo goed wat we hiermee aan moesten. We besloten om even te wachten en dan de fles te geven, misschien ging het nu wel fout omdat ie te lang niets had gedronken. Na een kwartier gaf Linda Binq de fles.

Binq had hier geen zin in, hij hield zijn lippen stijf op elkaar. En als het Linda lukte om er toch een paar druppels in te krijgen, dan spuugde hij ze direct weer uit. Ook dit gedrag was nieuw. Linda belde mij wederom om mij op de hoogte te brengen. Tja, wat nu? In ons achterhoofd zat natuurlijk nog steeds de operatie met de bijbehorende narcose, zou deze reactie hier iets mee te maken hebben? We besloten om ook even de ervaren moeders (oma’s) te bellen. Linda’s moeder zei dat het misschien toch wel verstandig was om even met de huisarts te bellen. De huisarts gaf aan dat we aan het verkeerde adres waren en dat we direct met het ziekenhuis moesten bellen. Zo gezegd zo gedaan en om 10:30 uur kreeg Linda te horen dat ze direct naar de spoedeisende opvang moesten komen. Spoedeisende opvang? Jeetje. Op dat moment was het ineens hectisch; spullen inpakken, oma bellen om te vragen of ze op Coen kon passen, ik werd gebeld en vervolgens ging Linda snel met de auto naar het ziekenhuis.

Ook ik besloot om naar het ziekenhuis te gaan en nam de trein richting Emmen. Toen ik om 11:30 uur bij het ziekenhuis aankwam, waren ze net bloed aan het prikken bij Binq. Dit om te achterhalen of er sprake was van uitdroging ja of nee. En toen begon het standaard onderzoek proces van een ziekenhuis. Zo rond 12:00 uur kwam er een arts om verhaal te halen en het één en ander  te controleren. Drie kwartier later zaten we op de afdeling echografie voor een echo en weer een half uur later zaten we bij de “fotograaf”. Met deze foto’s wou men controleren of de darmen misschien opgezet waren, wat er weer op kon wijzen dat zijn darmen bekneld waren geraakt.

Om 14:00 uur, Binq had reeds 16 uur niets gedronken, kwam de chirurg om te controleren. Deze sloot uit dat er sprake was van een beknelling van de darmen. Binq hoefde dus niet acuut geopereerd te worden. Volgens de chirurg, overigens niet degene die Binq vorige week donderdag had geholpen, was het verstandig om hem door te sturen naar de kinderarts. Binq begon te mopperen. Wij hadden direct het gevoel dat ie honger had, maar ze adviseerden ons om toch nog maar even niet te voeden en eerst even het onderzoek van de kinderarts af te wachten.

Rond half drie zaten we bij de kinderarts en ook daar werd wederom van alles gecontroleerd. De kinderarts had het idee dat ons mannetje wel eens last kon hebben van teveel lucht. Iets waar wij niet zo raar van stonden te kijken, want ons mannetje is inderdaad extreem winderig. De arts besloot dat het verstandig was om hem te ontluchten en daarna even ter observatie te houden op de kinderafdeling.

Daar gingen we weer. Met ons hele bepakking verplaatsten we ons via het bureau opname (waar we weer even een polsbandje moesten ophalen voor Binq) naar de vierde verdieping. In tegenstelling tot vorige week donderdag was het nu bomvol op de kinderafdeling. Het duurde dan ook even voordat we een kamer hadden.

Tegen 15:00 uur waren we gesetteld. Binq kreeg een slangetje (sonde) in zijn neus en deze werd net zo ver ingebracht tot ie goed en wel in zijn maag zat. De gedachte van de kinderarts bleek wat betreft de maag ongelijk te hebben, want er zat geen lucht in zijn maag. “Maar er zit ook geen voeding in”, zei de zuster. De zuster was blijkbaar nog niet helemaal op de hoogte van het grote geheel. Vervolgens mochten we de fles geven. We hadden het idee dat dit wel eens goed zou kunnen gaan. Linda en ik herkenden namelijk beide het honger-huiltje. En ja hoor, de fles (een halve want we moesten weer rustig beginnen) zat er in no-time in. Wat waren we blij!

Een half uur later ging het nog steeds goed met Binq. En nog belangrijker, de melk kwam niet retour. Toen was het tijd om zijn darmen te controleren. Wederom bleek de kinderarts het niet goed ingeschat te hebben, want er zat niet teveel lucht in zijn darmen. Wel begon ons mannetje gelijk te poepen en te plassen toen ie die slang naar binnen kreeg, maar ook dat was een goed teken.

Anderhalf uur later kreeg Binq weer een halve fles. Slechts een paar minuten waren nodig om deze fles te legen. En wederom hield Binq alles binnen. Het ging nog steeds de goeie kant op!

De zuster gaf aan dat er wat haar betreft geen reden meer was om ons nog langer in het ziekenhuis te houden en dat we er maar eens goed over na moesten denken of we dan misschien weer naar huis wilden gaan met Binq of dat we nog een nachtje (met extra controle) zouden willen blijven. Natuurlijk moesten we wel even afwachten wat de kinderarts, die nog voor controle langs zou komen, te melden had.

Mevrouw de kinderarts dacht er blijkbaar net zo over en toen moesten we een keuze maken. In het ziekenhuis blijven met de extra controle van de zusters of naar huis en het zelf goed in de gaten houden? De keuze was niet zo moeilijk. Natuurlijk gingen we naar huis. Er was niets wat nog problemen kon geven. Hij dronk weer, hij poept weer, hij plast weer en hij lacht weer!

Rond 19:00 uur waren we weer thuis. We zochten wat op om te eten, gaven Binq nog een halve fles (met deze halve porties moesten nog heel even doorgaan) en legden hem vervolgens in bed. We besloten om hem telkens 3 uur na de voeding weer wakker te maken voor de volgende voeding.

Nu, een heel aantal flessen later, gaat het weer goed met Binq. Hij drinkt, poept en plast goed. Wat nu de oorzaak voor de problemen is geweest zal altijd een raadsel blijven. Misschien was het wel een gewoon griepvirus of misschien heeft er toch een stukje darm knel gezeten? We zullen het nooit weten.

Wat we helaas wel weten is dat twee experts bij de echo hebben gezien dat de liesbreuk weer terug is. Onze lieve kleine Binq moet dus nogmaals geholpen worden. Damn.

Kortom: het was niet de verjaardag waar ik op had gehoopt.