R@lf’s Weblog

Hè balen, Coen heeft toch Krentenbaard. Hij is even bij de huisarts langs geweest (niet in zijn uppie hoor) om naar zijn kin te laten kijken. Papa en mama twijfelden namelijk. Was het nou een plek van ’t vallen (hij donder.. ehh.. valt nogal vaak uit bed de laatste tijd) of zou het toch Krentenbaard zijn? Wij hebben niet gezien dat de plek open (en dus héél besmettelijk) was, maar ja dat kan natuurlijk ook ’s nachts gebeuren. Voor de zekerheid dus toch maar even naar de expert en die schreef al snel een zalfje voor. Nu maar hopen dat ie ons niet besmet.

Misschien een idee voor de volgende verkiezing. Wat mij betreft zou het zo mogen gaan. Maar goed, misschien denk ik wel verkeerd.

Als alle politieke partijen nou eens samen gingen uitzoeken welke coalities mogelijk zouden zijn. Laten we eerlijk zijn, dit zijn er niet héél veel want veel combinaties kunnen in de praktijk niet gemaakt worden. Vervolgens gaan al die verschillende coalities hun standpunten bespreken en op papier zetten en dan kan de kiezer tot slot stemmen op één van de coalities. Zou zo moeten kunnen toch!?

Nu is het namelijk zo dat je stemt op een partij of een persoon. Maar uiteindelijk is het na de verkiezing nog maar afwachten of het programma van die partij nog hetzelfde is na het vormen van de coalitie. Niet logisch vind ik. Nee, doe mij maar het stemmen op coalities. Lijkt me veel duidelijker!

Maandagavond zou ik foto’s gaan maken bij het afscheid van onze badminton trainert. Ware het niet dat Binq’s lichaam daar anders over dacht. ’s Middags rond een uur of drie was namelijk ineens zijn liesbreuk terug. Linda belde mij direct om het te vertellen. Hè, dat is balen dacht ik, maar van de andere kant wist ik dat het mogelijk was dat ie terug zou keren. De chirurg had dit na de operatie destijds niet voor niets aangegeven.

“Weet je het zeker?” vroeg ik aan Linda. “Ja hoor, het is overduidelijk” zei ze, “de plaats waar de darm nu zit is alleen wel heel erg hard”. “Wat is hard? Waar lijkt het op? Is het appelhard?” vroeg ik. “Het is meer perzikhard” zei ze, terwijl ik juist hoopte dat ze niet een soortgelijke vrucht zou gaan noemen maar dat ze zou zeggen dat het allemaal nog wel heel soepel was. Ik gaf aan dat het me toch verstandig leek om naar de huisarts te gaan en om 1600 uur mocht ze langskomen. Niet al teveel later kreeg ik een telefoontje van Linda. Twee artsen hadden er naar gekeken en beide waren ervan overtuigd dat de liesbreuk weer terug was. Ze gingen proberen om voor dinsdag een afspraak in te plannen met de chirurg in het ziekenhuis, want ze vonden wel dat er nog een specialist naar moest kijken.

Read the rest of this entry