We hebben al een tijdje een potje (zo’n klein emmer-achtig geval waar je als kind legaal in mag plassen) op de slaapkamer van Coen staan. Ook in onze woonkamer staat er één klaar voor als het nodig is.
Wanneer moet je daar nou mee beginnen als ouder zijnde? Is daar een richtlijn voor? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Wij zijn een paar maanden geleden gewoon begonnen met het af en toe op de pot zetten. In het begin vond Coen dat erg leuk, maar dat duurde helaas niet lang. Met een korte maar duidelijke “Nee”, gaf Coen aan dat hij het maar niks vond. En aagezien wij niet willen dat hij er een hekel aan krijgt of dat ie iets tegen de pot krijgt, hebben we het op-de-pot-zetten dan ook maar snel in de koelkast gezet.
Read the rest of this entry »
Linda is deze week weer begonnen met werken, dus gisteren was mijn allereerste échte papadag! Iedereen had me van te voren gewaarschuwd, het zou volgens velen een hele zware en heftige dag gaan worden.
Achteraf kan ik zeggen dat dit klinkklare onzin is. Helemaal niet heftig of zwaar, maar juist ontzettend leuk. ‘t Valt reuze mee met de drukte. Natuurlijk zijn er (vele) momenten dat eigenlijk alles tegelijk moet gebeuren, maar als je van jezelf weet dat je dat niet kan, dan maak je je daar ook niet meer druk om. Nee hoor, ik kijk nu alweer uit naar de volgende papadag!
Het was een hele gezellige dag. Samen ontbijten, spelen, fruit eten, spelen, drinken, kleien, opruimen, lunchen, rommel maken, was opvouwen, dweilen, opruimen, consultatiebureau bezoeken, drinken, dweilen, drinken, dweilen, eten koken, enz.
Vooral het fruit eten ’s ochtends was erg grappig. We hadden wat mandarijnen, druiven en een banaan gepakt. Ik maakte ze schoon en gooide ze op Coen’s bord. Hij zat heerlijk te smikkelen. Tot hij ineens zijn druif liet zien aan iemand die buiten voor het raam stond. Daar stond echter niemand. Ik dacht: huh?! Zal wel aan mij liggen. Nog geen minuut later laat ie weer zijn druif aan die “persoon” zien. Ik naar buiten om te kijken, je begint toch te twijfelen, maar ook buiten zie ik niemand staan. “Nee hè” dacht ik, mijn zoon ziet spoken en ik niet. Heb ik weer. En ja hoor, elke druif laat ie zien aan onze “bezoeker” en ook de mandarijntjes worden geshowd. Ik pak het volgende partje mandarijn en begin hem schoon te maken. Ik houd hem omhoog voor het raam om te kijken of er een pitje in zat en toen viel het kwartje.
Lieve Coen,
Wat gaat het hard zeg! En nee, dan bedoel ik niet de snelheid waarmee jij en je loopwagen door de kamer schiet maar dan doel ik meer op je leeftijd en het tempo waarin jij ouder wordt. De tijd vliegt voorbij. Afgelopen zaterdag vierden we alweer je eerste verjaardag en dat terwijl ik steeds het gevoel heb dat je nog maar net bent geboren. Mijn gevoel is dus behoorlijk in de war, maar daar kun jij ook niets aan doen.
Read the rest of this entry »
