Vanmorgen was ik op m’n werk bezig om een laptop in te richten toen ik ineens telefoon kreeg. Het was onze lieve oma. Zij past drie dagen in de week op onze kleine Coen en zo ook vandaag. Ik dacht nog toen ik zag dat ‘t oma was, die wil vast afspreken hoe laat ze hem ‘s middags thuis kan brengen (mama kan hem vandaag namelijk niet ophalen), maar nee er was iets anders. Er was iets met Coen, wat anders als normaal. Op dat moment schrok ik me rot. Dat horen vaders ook te doen natuurlijk, maar deze vader kan dat extra goed. Ik weet niet wat dat is.. het is toch je zoon hè!
